جاوید نام #غزل_دمرچلی ۱۹ دی ۱۴۰۴

#قومی_زبان بنا ہے قافیہ پھر سے۔۔۔ غزل کا زاویہ پھر سے۔۔۔۔ میرا اک شعر آدھا ہے ۔۔۔کرو نا رابطہ پھر سے

پدر جاویدنام #غزل_جانقربان برای تنها دخترش در روز چهلمش داره لالایی می‌خونه؛ از تو گلخونه‌ی دنیا، میون تک‌تک گل‌ها قسمت ما‌هم بر این بود، غزلم تو شدی گل ما...

در تاریخ ثبت کنید ملتی در سوگ فرزندان رقصیدند تا دشمن خونخوار شاد نشه... چهلم تک دختر خانواده جانقربان غزل ایران🖤🕯🕊 #غزل_جانقربان #انقلاب_شیروخورشید

ضجه‌های دردناک مادر جاویدنام غزل جانقربان جاویدنام #غزل_جانقربان دختر نوجوان میهن‌پرست پانزده ساله، نوزدهم دی‌ماه در اصفهان با شلیک مستقیم تروریست‌های جمهوری اسلامی به قتل رسید. #جاویدشاه

فرزند ایران و جان‌فدای میهن، جاویدنام غزل احمنی. #جاویدشاه ایران #ایران_را_پس_میگیریم #انقلاب_شیروخورشید

پدر و مادر غزل جانقربان، در مراسم چهلم او می‌رقصند آن‌ها به یاد دختر نوجوانشان کبوترهایی را پرواز می‌دهند تا مژده دهند که این خون به ناحق ریخته به آزادی ختم می‌شود. مراسم چهلم جاوید نام غزل جانقربان در باغ رضوان اصفهان اصفهان برگزار شد.‌ دختر شجاع ۱۵ ساله‌ای که در کف زاینده‌رود اصفهان با ۳ گلوله جنگی وقتی که همراه پدر و مادرش بود، کشته شد. غزل دانش‌آموز و تنها فرزند پدر و مادرش بود. مادرش چندی پیش نوشته بود: غ«زل من، دختر من، همه دنیای من، ميان من و باباش قدم مى‌زد... امن‌ترين جاى دنيا. سه گوی آتشین آمد، بى هوا، بى رحم، بدون خطا. به كمر، پهلو و پاهایش خورد و فقط گفت: «آخ بابا...» و من هنوز هر شب با همين دو كلمه مى‌ميرم. غزل تک فرزندم بود. همه‌ی آينده‌اى كه برايش خواب ديده بودم، همان جا روى زمين افتاد. لباسى كه آن شب تنش بود، هودى‌اى كه بوى خودش را مى‌داد، با سوراخى از سرب داغ... الان بوی خون می‌دهد قبل از اينكه از من جدایش كنند، برداشتمش. حالا هر شب بغلش مى‌كنم، بو مى‌كنم، گریه مى‌كنم، و با خودم فكر مى‌كنم چطور ممكن است مادرى نفس بكشد وقتى فرزندش دیگر نفس نمى‌كشد؟ من مانده‌ام و تنها یادگاری تو «لئو»، که هنوز منتظر برگشت تو هست... من مانده‌ام و گل‌های قشنگی که با دستان هنرمندت درست کردی... و من مانده‌ام، بدون تو و یک دنیا خاطره…. #غزل_جانقربان #اصفهان #نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت

جنم دن مبارک سدا خوش رہیں غزل جی

غزل دعائیں جب بھی مانگیں تو مجھے صورتِ ماں آئی کڑی دھوپوں میں جلتے سر پہ جیسے سائباں آئی بھروسہ تھا مجھے اپنی لکیروں کی حقیقت پر مگر جب بھی سنبھل پایا تو میرے درمیاں ماں آئی اندھیری راہوں میں جب خوف نے گھیرا تھا دل کو چراغِ آرزو بن کر مری جانب عیاں ماں آئی محبت کا نہیں ثانی کوئی دیکھا زمانے میں جہاں دیکھا خلوصِ دل وہاں بس مہرباں ماں آئی قلم جب بھی اٹھایا میں نے دکھ کی داستاں لکھنے مرے احساس کی دنیا میں بن کر ترجماں ماں آئی میں اپنی سرکشی پر تھا بہت مغرور اے آسیؔ مگر جب سر جھکایا تو مری پہچاں ماں آئی آسیؔ #اردو_زبان