جنایت زیستمحیطی (Ecocide) توسط اسرائیل، با هدف تصاحب و الحاق زمینهای کشورهای همسایه؛
گزارشهای متعددی در فوریه ۲۰۲۶ تأیید کردهاند که اسرائیل اقدام به پاشیدن سموم گیاهکُش قوی در مناطق مرزی جنوب لبنان و سوریه کرده است. آزمایشگاههای وزارت کشاورزی و محیط زیست لبنان تأیید کردهاند که این ماده، علفکُشِ سرطانزای گلایفوسیت (Glyphosate) با غلظتی تا ۵۰ برابر حد مجاز کشاورزی است. این سم سیستمیک است و با نفوذ به ریشه، مانع از رشد مجدد گیاهان برای چند سال میشود.
در لبنان، روستاهایی نظیر عیتا الشعب، رامیه و مروحین هدف قرار گرفتهاند. در سوریه نیز نوار مرزی به طول ۵۵ کیلومتر در استان قنیطره آلوده به این سم شده است. این حملات شیمیایی علاوه بر نابودی باغهای زیتون و زمینهای تنباکو، باعث آلودگی خاک و منابع آب زیرزمینی شده و حیات گردهافشانهایی مانند زنبورها را به خطر انداخته است.
سازمان ملل متحد (UNIFIL) و دیدهبان حقوق بشر این اقدام را نقض قطعنامه ۱۷۰۱ و یک «جنایت زیستمحیطی و بهداشتی» توصیف کردهاند. اسرائیل پیش از عملیات به نیروهای حافظ صلح اطلاع داده بود که قصد پاشیدن «مواد غیر سمی» را دارد، اما نتایج آزمایشگاهی خلاف آن را ثابت کرد. پیش از این نیز گزارشهای گستردهای از استفاده از فسفر سفید توسط اسرائیل در جنوب لبنان منتشر شده بود که باعث سوختگی شدید زمینهای کشاورزی و جنگلها شده است.
استفاده از ماده سرطانزای گلایفوسیت و فسفر سفید نه تنها محصول همان سال، بلکه اکوسیستم منطقه را برای سالها فلج میکند که از نظر حقوقی به عنوان ابزاری برای فشار و اجبار به کوچ اجباری شناخته میشود. بسیاری از کارشناسان معتقدند استفاده از سموم با غلظت بسیار بالا با هدف «غیرقابل سکونت کردن» دائمی منطقه انجام میشود. وقتی زمین کشاورزی نابود، خاک آلوده و منابع آب مسموم شود، ساکنان محلی که معیشتشان به زمین وابسته است، مجبور به مهاجرت دائمی میشوند. این اقدام برای نابودی پوشش گیاهی و ایجاد «منطقه عاری از حیات» انجام میشود تا بازگشت ساکنان و کشاورزان به این مناطق غیرممکن شده و امکان الحاق زمینهای خالی از سکنه به سرزمینهای اشغالی میسر گردد. سازمانهای بینالمللی نیز اهداف اسرائیل از این اقدامات را «تصاحب غیر رسمی» و «تغییر دائمی واقعیتهای مرزی» میدانند.
گزارشهای سازمان عفو بینالملل حاکی از آن است که تخریب سیستماتیک خانهها، زیرساختها و زمینهای کشاورزی فراتر از ضرورتهای نظامی است و هدف آن جلوگیری از بازگشت غیرنظامیان در بلندمدت است.
در سوریه، اسرائیل از زمان سقوط رژیم اسد در اواخر ۲۰۲۴، پیشرویهای ارضی داشته و با سمپاشی مناطق مرزی قنیطره، در حال تثبیت کنترل خود بر این نوار است. تحلیلگران Middle East Eye این اقدامات را بخشی از استراتژی گستردهتر برای تحقق رویای «اسرائیل بزرگ» و الحاق غیررسمی زمینها از طریق پاکسازی قومی و زیستمحیطی میدانند. اگرچه اسرائیل این اقدامات را «امنیتی» مینامد، اما شواهد میدانی نشاندهنده تلاشی آگاهانه برای تخریب زیربنای حیات در این مناطق است تا بازگشت مردم غیرممکن شده و زمینها عملاً تحت کنترل مطلق نظامی و الحاق تدریجی قرار گیرند.
مایک هاکبی، سفیر فعلی ایالات متحده در اسرائیل، در پاسخ به سوالات تاکر کارلسون درباره مرزهای اسرائیل، گفت: «این سرزمین از جانب خداوند و از طریق حضرت ابراهیم به قومی که او برگزید (یهودیان) بخشیده شده است.» !
کارلسون با استناد به کتاب پیدایش (سفر تکوین)، به مرزهایی اشاره کرد که از نیل تا فرات را در بر میگیرد و شامل بخشهای بزرگی از خاورمیانه امروزی (اردن، سوریه، لبنان، عراق و عربستان) و تا مرزهای ایران کشیده میشود.
هاکبی در بخش پایانی از این گفتگو، در پاسخ به این پرسش که آیا اسرائیل حق تصرف تمام این مناطق را دارد، خیلی ریلکس گفت: «اگر تمام آن را بگیرند، مشکلی نیست»
(It would be fine if they took it all)
صهیونیسم چنین هیولایی است.